Jak finansować eksport, gdy zagraniczny kontrahent płaci po 60 lub 90 dniach?

19.10.2026
Finansowanie eksportu

Termin płatności wynoszący 60 lub 90 dni może być normalnym elementem współpracy z zagranicznym kontrahentem. Dla eksportera oznacza jednak, że pomiędzy poniesieniem kosztów realizacji zamówienia a otrzymaniem zapłaty powstaje luka, którą trzeba sfinansować. Dostawa towarów została już zrealizowana, firma poniosła związane z nią koszty, a pieniądze z faktury pojawią się dopiero za dwa albo trzy miesiące.

Przy regularnym eksporcie problem narasta wraz z kolejnymi zamówieniami. Firma może mieć rosnące przychody i pełny portfel kontraktów, a jednocześnie coraz większą część środków zaangażowaną w należnościach. Dlatego finansowanie eksportu powinno uwzględniać nie tylko wartość pojedynczej transakcji, ale również długość terminu płatności, częstotliwość sprzedaży i skalę środków potrzebnych do utrzymania bieżącej działalności.

Jak termin 60–90 dni wpływa na zapotrzebowanie na kapitał?

Problem pojawia się wtedy, gdy przedsiębiorstwo ponosi koszty wcześniej, niż otrzymuje pieniądze ze sprzedaży. Jeżeli musi zapłacić za surowce, produkcję, transport czy wynagrodzenia w ciągu kilku lub kilkunastu dni, a zagraniczny kontrahent reguluje fakturę dopiero po 60 dniach lub później, firma musi w tym okresie finansować działalność z innych środków.

Przy pojedynczej transakcji taka luka może być stosunkowo łatwa do pokrycia z własnego kapitału. Przy regularnym eksporcie kolejne wydatki pojawiają się jednak jeszcze przed otrzymaniem zapłaty za wcześniejsze dostawy towarów lub wykonane usługi. W rezultacie część kapitału obrotowego pozostaje stale zaangażowana w należnościach.

Przy ocenie zapotrzebowania na finansowanie warto więc zestawić trzy elementy: kiedy firma ponosi koszty realizacji zamówienia, kiedy kontrahent ma uregulować należność oraz jakie wydatki trzeba pokryć w międzyczasie. Pozwala to określić, czy przedsiębiorstwo jest w stanie samodzielnie finansować okres oczekiwania na zapłatę, czy potrzebuje dodatkowego kapitału.

Jak można finansować okres oczekiwania na zapłatę?

Pierwszą możliwością jest wykorzystanie własnego kapitału obrotowego. Takie rozwiązanie sprawdza się, jeżeli przedsiębiorstwo dysponuje odpowiednią ilością gotówki, a środki pozostające w należnościach nie ograniczają realizacji kolejnych zamówień. Wraz ze wzrostem eksportu coraz większe zaangażowanie własnego kapitału może jednak zmniejszać finansową swobodę firmy.

Drugą możliwością jest finansowanie obrotowe, np. kredyt lub limit bankowy, pozwalający regulować bieżące wydatki do czasu otrzymania zapłaty od zagranicznego kontrahenta. Alternatywą jest faktoring eksportowy, w którym finansowanie jest bezpośrednio powiązane z należnościami wynikającymi z wystawionych faktur. Po realizacji sprzedaży i spełnieniu warunków umowy faktor wypłaca uzgodnioną część wartości należności, dzięki czemu przedsiębiorstwo może wcześniej wykorzystać środki na kolejne zamówienia lub bieżące zobowiązania.

Wybór sposobu finansowania zależy przede wszystkim od modelu eksportu. Przy pojedynczym kontrakcie dodatkowy kapitał może być potrzebny tylko przez określony czas. Przy stałej sprzedaży z terminem płatności wynoszącym 60 lub 90 dni część środków pozostaje w należnościach praktycznie przez cały czas, dlatego istotna staje się możliwość regularnego finansowania kolejnych faktur.

Jak faktoring eksportowy działa przy terminie płatności 60–90 dni?

Po zrealizowaniu sprzedaży przedsiębiorstwo wystawia zagranicznemu kontrahentowi fakturę z określonym terminem płatności. W ramach faktoringu eksportowego należność może zostać zgłoszona do finansowania, a faktor wypłaca ustaloną część jej wartości zgodnie z warunkami umowy. Eksporter uzyskuje dzięki temu dostęp do środków wcześniej, zamiast czekać 60 lub 90 dni na zapłatę od odbiorcy.

Pozyskane środki mogą zostać wykorzystane m.in. na:

  • zakup surowców lub towarów do kolejnych zamówień,
  • przygotowanie następnej dostawy,
  • pokrycie kosztów transportu i logistyki,
  • regulowanie bieżących zobowiązań firmy,
  • finansowanie dalszego wzrostu sprzedaży bez czekania na spłatę wcześniejszych faktur.

Znaczenie ma również zakres faktoringu. W faktoringu z regresem przedsiębiorstwo uzyskuje przede wszystkim finansowanie należności, natomiast ryzyko niewypłacalności kontrahenta pozostaje po stronie faktoranta w zakresie określonym w umowie. Faktoring pełny może dodatkowo obejmować przejęcie przez faktora ryzyka niewypłacalności zagranicznego odbiorcy objętego ochroną.

Przy wyborze rozwiązania warto więc odpowiedzieć na dwa pytania:

  • czy firma potrzebuje przede wszystkim kapitału na okres oczekiwania na zapłatę,
  • czy równie istotne jest ograniczenie skutków potencjalnej niewypłacalności kupującego.

Przy terminach płatności wynoszących 60 lub 90 dni kluczowe jest ustalenie, ile kapitału firma potrzebuje do utrzymania działalności do momentu otrzymania pieniędzy od kontrahenta. Dobrze dobrane finansowanie pozwala zachować płynność i realizować kolejne zamówienia bez uzależniania tempa rozwoju eksportu od terminu zapłaty za wcześniejsze faktury.